De MAF training is een unieke combinatie van Mindfulness, ACT en Focussen. 

MAF is verrassend, speels en brengt het beste van Mindfulness, ACT en Focussen samen. Door deze krachtige combinatie behaal je in korte tijd maximale resultaten. Je gaat aan de slag met praktische oefeningen.

Dit najaar gaan we de MAF training aanpassen voor mensen met hersenletsel en de mantelzorger.

Mindfulness: met aandacht in het hier en nu zijn, op een milde manier en zonder oordeel.
ACT (Acceptance & Commitment Training): accepteren wat er is en je hier niet door te laten lijden maar te doen wat je werkelijk graag wilt. Met als doel om de psychologische flexibiliteit te vergroten.
Focussen: naar ‘binnen gaan’, stilstaan en luisteren naar signalen van je lichaam, waarmee je positieve veranderingen op gang brengt.

Marja Steegenga is Mindfulness en ACT trainer, opgeleid bij SeeTrue en heeft ondermeer de masterclass Focussen gevolgd bij Rene Maas, één van de grondleggers van Focussen in Nederland.

Deelnemers aan de reguliere MAF waarderen de MAF training met een 8,5!

Meer weten? Stuur een mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

Er is veel wetenschappelijke onderzoek gedaan naar de positieve effecten van Mindfulness & ACT  

Dat het weinig zin heeft om je druk te maken over dingen die misschien zouden kunnen gebeuren heb ik lange tijd geleden al aan den lijve ondervonden. Binnen een korte periode heb ik totaal onverwacht twee dierbaren uit mijn eigen gezin verloren. Dit heeft mijn leven destijds met een mokerslag terug gebracht tot de kern.

Deze ervaringen hebben mij geleerd dat het geluk alleen te vinden is in het moment van nu. Achterom blijven kijken helpt je niet vooruit. En ben je alleen bezig met wat nog zal komen dan gaat het leven aan je voorbij zonder het te leven. De echte geluksmomenten ervaar je alleen als je ook volledig aanwezig bent. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Je wordt zo snel uit het moment ontvoerd door emoties uit het verleden of zorgen uit de toekomst. Verschillende basis technieken uit de positieve psychologie en Mindfulness hebben mij altijd geholpen om me niet teveel te laten meeslepen door deze gedachten en emoties. Waarbij ik wel wil opmerken dat ik zeker geen type ben om dagelijks langdurig op een matje te mediteren. Dit is wel de algemene associatie die men heeft met Mindfulness. Vanaf het begin heb ik altijd een eigen vertaling gemaakt passend bij wie ik ben.

Hoe merkwaardig was het om achteraf te bemerken dat ik na mijn beroerte de verbinding met het nu volledig kwijt was. Ik was alleen maar bezig met hoe krijg ik weer terug wat ik had of wat kan ik doen om weer beter te kunnen functioneren. Ondanks mijn dure levenslessen kwam het geen seconde meer in mij op om de stilte in mezelf op te zoeken. Om te genieten van het moment. De chaos in mijn hoofd liet dit niet toe.

Tot het moment dat mijn huidige collega van HersenletselSupport op mijn pad kwam. Zij is coach en geeft al vele jaren trainingen waaronder ook Mindfulness. Door onze gesprekken leek het alsof er weer een luikje werd geopend.  Ik was zo verbaasd. Hoe kon ik deze technieken die mij altijd zoveel rust hadden gegeven gewoon zijn vergeten? Juist in een tijd met zoveel chaos, onrust en onzekerheid in mijn leven. Vanaf dat moment had ik me voorgenomen om weer bewust tijd vrij te maken. Tijd om gewoon weer te zijn. Zonder iets te moeten.

Maar toen ik de bekende technieken weer wilde gaan toepassen bemerkte ik dat ik niet meer dezelfde resultaten boekte. De stilte opzoeken in mezelf vond ik vroeger echt een verademing. Wat een genot. Maar nu voelde ik juist weerstand. Want zodra ik dit probeerde te doen werd ik enorm geconfronteerd met mijn vermoeidheid. Een altijd aanwezige vermoeidheid die je grotendeels probeert te negeren om nog enigszins te kunnen functioneren. 

En zo waren er nog veel meer duidelijke verschillen tussen voor en na mijn hersenletsel. Neemt niet weg dat ik er wel van overtuigd was dat het mij erg goed zou doen om weer wat meer rust te kunnen vinden in mijn denken en doen. Samen met mijn collega zijn we met dit gegeven aan de slag gegaan. We hebben de verschillen in kaart gebracht en de technieken daarop aangepast.

Met NAH gaat niets meer op de automatische piloot. Maar met de juiste routekaart zijn we wel in staat om weer de kleine cadeautjes van elke dag te kunnen ontvangen. En ja, de ene dag zijn er wat meer cadeautjes dan de andere. Niet alleen zie ik ze nu weer, ik neem ook de tijd om ze bewust even uit te pakken en te genieten van dat moment.

Ellis

Na mijn werk in de auto op weg naar huis. Een route die ik bijna dagelijks reed en met mijn ogen dicht kon afleggen. En juist op deze route ben ik op een mooie dag in juli verdwaald.

Het leek vrij onschuldig. Ik kon ineens niet meer goed zien. Zag alles dubbel waardoor ik volledig mijn oriëntatie kwijt was. Gelukkig kon ik de auto nog net op tijd stoppen. En daar zat ik dan. Geen idee wat er met mij gebeurde. Ik zat alleen in de auto en probeerde te omvatten wat er aan de hand was. Langzaam kwam mijn zicht weer terug en ben naar de dichtstbijzijnde parkeerplek gereden. Alles leek weer vrij 'normaal' en daarom ben ik uiteindelijk het laatste stukje maar gewoon naar huis gereden.

Eenmaal thuis gekomen probeerde ik deze gebeurtenis te relativeren. Ik had wel een vrij drukke tijd achter de rug dus misschien lag het daaraan. En onder het mom van ach alles doet het nu toch weer probeerde ik de draad van alledag weer op te pakken. En toch was er dat unheimliche gevoel. Mijn lijf voelde anders.... Wat ik me nog heel goed kan herinneren is die enorme zware deken van vermoeidheid die ik over mijn hele lijf voelde. Wat de doorslag gaf weet ik niet meer maar aan het einde van de avond heb ik voor de zekerheid toch maar even gebeld met de doktersdienst. En daar gingen alle alarmbellen rinkelen en zat ik de volgende ochtend al vroeg in de wachtkamer bij de TIA poli.

Ik kwam terecht in een onbekende wereld waar ik de taal niet sprak en de weg niet kende. Een wereld vol medische termen waar ik nog nooit van had gehoord. Een lichaam dat vreemd aanvoelde. Niets ging meer vanzelfsprekend.... Wat heb ik in deze periode veel tijd doorgebracht speurend op het internet. Google was the place to go. Daar kon ik schaamteloos al mijn vragen stellen zonder vreemde of afkeurende blikken. Ik deed er alles aan om maar te begrijpen wat er aan de hand was. Het was een doolhof van emoties en onbegrip. Lange tijd bleef ik maar in rondjes lopen. Zoekend naar de uitgang. Steeds maar weer vastlopen op doodlopende wegen. Hoe sneller ik ging lopen des te vaker kwam ik weer op dezelfde plekken uit. Kon ik maar iemand vinden die mij de uitgang kon wijzen.

Maar de uitgang kon ik niet vinden door alsmaar sneller te gaan lopen. Pas toen ik het lef had om midden in het doolhof stil te gaan staan heb ik mijn weg weer gevonden. Stil staan om te voelen, luisteren en te ervaren. Vanaf dat moment werden de patronen zichtbaar. Liep ik niet meer steeds in rondjes omdat ik ging herkennen waar ik al eerder was geweest.

Daar waar ik vroeger een vrij egale route kon afleggen moet ik nu regelmatig over hobbelige en kronkelige paadjes lopen om weer thuis te komen. Zeker niet altijd fijn als je graag snel ergens naar toe wilt. En als ik daar dan gefrustreerd van raak mis ik ook nog de juiste afslag waardoor ik nóg langer onderweg ben.

Nee mijn weg naar huis kan ik niet meer met mijn ogen dicht afleggen. Maar of mijn route nu mooi egaal of juist hobbelig is, weet je waarover ik me nu zo verbaas? Wat is de route vele malen mooier als je met open ogen om je heen kijkt.

Ellis

Ik kan echt genieten van alle jaargetijden.  Maar de lente…. ja die geeft toch elke keer weer nieuwe frisse energie. Het eerste voorjaarszonnetje, zien hoe de natuur ontwaakt na een koude winter. Heerlijk vind ik dat.

Toen de eerste lentezon in ons huis scheen was één ding toch wel duidelijk geworden. Meerdere jaren hadden wij wel plannen om ons huis eens een flinke opknapbeurt te geven maar de daarvoor benodigde energie was ver te zoeken. Maar nu was het anders. Nu voelde ik zelf ook de lentekriebels van binnen en kon niet wachten om eindelijk aan de slag te gaan.

Uiteraard vragen dit soort extra activiteiten altijd enig planwerk. Na mijn CVA is een paar dagen flink doorpakken naast mijn normale werk geen optie meer. Dus alle voorbereidingen werden getroffen. Behang uitzoeken, een leuk kleurtje verf erbij, gereedschappen verzamelen en een schema opgesteld wanneer we wat gaan doen. Terwijl ik hiermee bezig was voelde het letterlijk én figuurlijk alsof ik een frisse start wilde gaan maken. Wat een genot.

Je ontkomt er bij dit soort grote klussen niet aan dat er een paar dagen komen waarin het complete chaos wordt in huis. Maar dat mag de pret niet drukken want wij hadden alles heel goed gepland. De eerste klus dag verliep voorspoedig. Al het oude was gestript en schoon gemaakt en we keken ’s avonds midden in de chaos moe maar voldaan om ons heen naar een kaal en kleurloos huis. We konden niet wachten om de volgende ochtend te gaan beginnen aan de klus waar we al zo lang naar uitkeken.

En toen werd ik wakker. Ik zat op de rand van mijn bed en wist meteen hoe laat het was…. Ondanks de goede planning en verdeling van mijn belastbaarheid had mijn lijf andere plannen vandaag. Een onaangekondigde snipperdag. Ik voelde de frustratie al opborrelen. Nee niet nu! Ik wil mijn lentekriebels voelen. Ik wil een frisse lentebries door mijn huis laten waaien. Met veel pijn en moeite ben ik naar beneden gegaan en plof op het enige vrije stukje van de bank. De goede moed van gisterenavond voelde opeens heel anders. Want daar zat ik. Midden in de chaos die nu opeens onoverkoombaar leek.

De chaos in mijn hoofd werd vele malen groter dan de rommel om mij heen.  De frustraties van het moeten toegeven aan het onverwachte. Waarom niet ‘gewoon’ even kunnen doorpakken wanneer ik dit wil. Steeds maar moeten luisteren naar mijn lichaam. Waarom kan mijn lichaam heel soms ook niet even luisteren naar mijn hoofd. Al deze frustraties met bijbehorende emoties maakten van het heerlijke lentebriesje een ware voorjaarsstorm.

Je zou zeggen dat ik na al die jaren wel heb geleerd om geen energie meer te verspillen aan frustraties als alles weer anders gaat dan gepland. Toch duurt het altijd even voordat ik me hiervan bewust ben. Gelukkig ging de storm weer vrij snel liggen en kwamen er weer wat opklaringen in de chaos van mijn hoofd. We hebben samen de meubels weer terug gezet en heb me overgegeven aan dat wat is. Het lentezonnetje is gewoon blijven schijnen dus op naar het volgende vrije weekend.

En een weekje kamperen, al is het in eigen huis, brengt je ook al helemaal in de vakantiestemming. Toch?     

Ellis

He daar ben je weer. Kijkend in de spiegel zie ik weer een vertrouwd beeld. Uiterlijk geen enkel verschil maar het gevoel is zo anders. Wonderlijk om te ervaren wat een Herseninfarct kan doen met je zelfbeeld.

De eerste 2 jaren na mijn CVA stonden in het teken van revalideren. Vechten om datgene weer terug te krijgen wat ik was verloren. Strijdend om te bewijzen dat ik gewoon weer de oude zou gaan worden. In deze periode zag ik in de spiegel een vrouw die meester was geworden in het camoufleren van haar beperkingen. Waarom ook niet? Niemand zag iets aan mij. Dus waarom zou ik mezelf dan tekort doen? Ik was er zo goed in geworden dat ik het zelf ging geloven.

Het onbegrip in mijn omgeving, op de momenten waarop ik wel sporadisch iets over deze strijd los liet, motiveerde mij alleen maar meer. Ik werd steeds handiger in het compenseren. Met als resultaat dat mijn innerlijke strijd alleen maar eenzamer werd. Maar hoe harder ik probeerde te voldoen aan ieders en vooral mijn eigen verwachtingen hoe sneller mijn accu leeg raakte.

Tot het moment waarop de hamer van de harde realiteit toesloeg. Ik weet nog zo goed dat ik op een dag in de spiegel keek en mijzelf niet meer herkende. Na 2 jaar kwam het besef dat ik deze strijd nooit zal kunnen winnen. De gedachte moest gaan toelaten dat het misschien nooit meer zal worden wat het was. Op 46 jarige leeftijd moest ik mezelf opnieuw leren kennen. Wie ben ik, wat kan ik en vooral waar wil ik naartoe.

Terug naar de basis. Beginnen bij het begin. Stap voor stap ben ik mijn waarden gaan herzien. Beginnend met het omarmen van wie ik was. Inclusief mijn beperkingen. Mijn hele leven droeg ik mijn lijfspreuk uit ‘Het maakt niet uit wat je overkomt het gaat erom wat jij ermee gaat doen’. Dan werd het ook wel eens tijd dat ik dit weer in de praktijk ging toepassen.  

Mijn zwakte werd mijn kracht. Er ontstond ruimte om te onderzoeken op welke wijze ik mijn ervaring en talenten kon gaan inzetten. Het besef groeide langzaam dat ik hier nog steeds over kon beschikken. Alleen de wijze waarop was veranderd. Nee, het is niet altijd gemakkelijk. Ja, ik ervaar dagelijks mijn beperkingen. Maar ik heb een manier gevonden waarin ik mezelf weer herken. En wat ben ik benieuwd naar de mooie uitdagingen die de toekomst in petto heeft.

Vandaag kijkend in de spiegel herken ik je weer. Ik ben blij dat jij er weer bent. Ik heb je gemist. 

Ellis

Contactgegevens

Stichting HersenletselSupport
info@hersenletselsupport.nl
Ellis Merkelijn: 0610555744
Marja Steegenga: 0610325212

Sânbuorren 16
9216 VC Oudega (SM)

Download folder hier.
folder hls

Steun Stichting HersenletselSupport

Wil je het werk van Stichting HersenletselSupport steunen door een gift? We stellen een financiële bijdrage op ons rekeningnummer bij de Triodosbank zeer op prijs.

NL04 TRIO 0338 4317 05
t.n.v. Stichting HersenletselSupport