De waarde van een vriendschap wordt in mijn ogen bepaalt door de mate waarin ik mezelf kan zijn bij die ander. Niet op je woorden hoeven passen. Niet te hoeven voldoen aan… Gewoon mogen zijn zoals ik mij op dat moment voel.

Het klinkt vanzelfsprekend. Toch blijkt het in de praktijk een stuk lastiger te zijn. Ik heb het geluk dat ik een paar hele fijne vrienden in mijn leven heb mogen ontmoeten. Sommigen ken ik al meer dan mijn halve leven en anderen zijn later op mijn pad gekomen. En dan zijn er ook nog hele bijzondere vriendschappen geweest die een stukje hebben meegelopen op mijn levenspad. Tot onze wegen zich weer opsplitsten en ieder een andere richting op ging.

Wat zij allen gemeen hebben is dat hun aanwezigheid mij de kans heeft gegeven om mezelf beter te leren kennen. Ze zijn mij dan ook allen heel dierbaar. Ook degenen die een ander pad hebben genomen en ze daardoor uit het oog ben verloren.

Na mijn herseninfarct ben ik bijna lieve vrienden kwijt geraakt. Niet omdat zij er niet voor mij wilden zijn, integendeel. Ik was zelf degene die de deur steeds verder dicht trok. Ik kon niet meer delen. Mezelf zijn…? Ik wist gewoon niet meer hoe dat moest.

Een nieuwe vriendschap was er nodig om de deur weer naar buiten te kunnen openen en mezelf terug te vinden. Om voldoende vertrouwen te krijgen zodat ik mezelf weer durfde te laten zien. Deze nieuwe vriendschap had ik nooit zien aankomen. Want eerlijk gezegd hebben wij samen nooit een hechte relatie gehad en zag ik haar liever gaan dan staan. Hoe bijzonder is het dat juist zij voor mij nu zo dierbaar is geworden.

Ze kwam alles overheersend in mijn leven. Hoe hard ik ook probeerde om van haar af te komen, ze liet zich niet aan de kant schuiven. Het was voor mij ontzettend lastig om een relatie op te bouwen. Ik was ervan overtuigd dat ze mij zwakker maakte. En juist in deze lastige periode zocht ik naar kracht. Kracht om mijn tegenslagen te overwinnen.

Omdat ik haar niet meer langer kon negeren ben ik heel voorzichtig begonnen om toenadering te zoeken. En dat vond ik behoorlijk eng want ze maakte mij in het begin heel onzeker. Nooit had ik kunnen bedenken dat juist in deze vriendschap zoveel kracht verborgen lag.

Achteraf had ik het eigenlijk wel kunnen weten. Ik heb haar namelijk vaak bij anderen bewonderd. De kracht van kwetsbaarheid… Mijn kwetsbaarheid. Het was niet voldoende om haar aanwezigheid alleen maar te tolereren. Nu ik haar omarm hoef ik er niet meer tegen te vechten. We verschillen nog steeds wel eens van mening maar onze vriendschap wordt steeds sterker.

Wat een krachtbron als je gewoon weer mag zijn... Zijn wie ik ben. Zijn zoals ik mij van binnen voel.

Ellis

Stichting HersenletselSupport heeft met het project ‘Met MAF meer mens’ de Hersenbokaal 2016 van de Hersenstichting gewonnen.

Met MAF meer mens geeft handvaten om ook met de gevolgen van hersenletsel, weer voluit te kunnen leven. In deze praktische online training voor mensen met hersenletsel (in de chronische fase) en hun mantelzorgers, leer je omgaan met de veranderde situatie zoals vermoeidheid, zodat je weer meer eigen regie krijgt over je leven. Voor meer info klik hier.

Heb jij zin om deel te nemen aan de pilot training van deze unieke e-learning?
Wil je ervaren wat de online training je oplevert?

Zodra je te maken krijgt met tegenslag in je leven blijkt acceptatie het toverwoord te zijn. Het wordt vaak omschreven als een bijna magisch moment. Een moment waarna alles anders en beter wordt.

In de eerste jaren na mijn herseninfarct was ik met alles bezig behalve met de acceptatie van dat wat is. Ik wilde vooral gewoon weer terug krijgen wat ik was kwijtgeraakt. Mijn vrolijke ik. Mijn behulpzame ik. De enthousiaste moeder en partner. De attente vriendin. De stabiele ik. Mijn energieke ik…

Geen sprake van acceptatie want er moest juist hard worden gewerkt om de schade te beperken en mijn leven weer op de rit te krijgen. Terugkijkend op deze periode is het boeiend om te zien hoe ik ondanks mijn extreme vermoeidheid zoveel doorzettingsvermogen kon opbrengen. Het was namelijk dweilen met de kraan wagenwijd open.

Als anderen wel eens aan mij vragen hoe ik na mijn herseninfarct mijn nieuwe weg weer heb gevonden dan is het lastig om dit kort samen te vatten. Het is alsof je met je eigen rugzak op reis gaat met bestemming onbekend. En dat past eigenlijk niet meer in onze westerse cultuur waarin je van jongs af aan op weg wordt gestuurd om de geplaveide paden te gaan volgen.

Dit begint al op de lagere school waar aan de hand van toetsen wordt bepaald of jij voldoet aan de verwachtingspatronen. Zonder dat wij het in de gaten hebben voelen wij ons alleen nog maar veilig op bekende wegen of binnen de vastgestelde marges. Als je dan opeens geen keuze meer hebt en je door welke reden dan ook moet afwijken van deze uitgestippelde routes ontstaat er toch wel enige paniek.

Na een beroerte volgt een lange weg van revalidatie, maar eens houdt de hulp op. En dan? Het overkwam Ellis Merkelijn uit Groningen. Ze stond plots met lege handen.

In de loop der tijd heeft ze samen met Marja Steegenga uit het Friese Oudega een training ontwikkeld om dat lege gevoel op te vangen. De training is onlangs bekroond met de Hersenbokaal van de Hersenstichting: een geldprijs van 40.000 euro.

Pagina 1 van 4

Contactgegevens

Stichting HersenletselSupport
info@hersenletselsupport.nl
Ellis Merkelijn: 0610555744
Marja Steegenga: 0610325212

Sânbuorren 16
9216 VC Oudega (SM)

Download folder hier.
folder hls

Steun Stichting HersenletselSupport

Wil je het werk van Stichting HersenletselSupport steunen door een gift? We stellen een financiële bijdrage op ons rekeningnummer bij de Triodosbank zeer op prijs.

NL04 TRIO 0338 4317 05
t.n.v. Stichting HersenletselSupport